• Tekst: Willy Huygebaert (uit "Ons Leven" 1949)
  • Muziek: Jef De Lepeleire

1. Hi hadde enen sconen lief
ende hi minde si sere.
Hi soude si maeken syn wif.
Alst hi hadde gedaen met studere.

2. Maer die maghet, dat valse venine,
en conde niet wachten tot hi hadde gedaen,
ende syn herte leet grote pine
nu hi si met enen andren sach gaen.

3. Hi soude maeken een end aen syn dage
ende hi socht enen boom in den woude,
ende hi verhinc sich al be synen crage
ende wachtte tot syn hert hadde coude.

4. De wyl hi daer hinc ende wachttede doot
quam een joncfrou scone van lichaem daer deure,
ende hem sach sy hangen ende so si verscoot
dat si werd cranc ende verloor haere coleure.

5. Ende hi die daer hinc sach dese scoonheit
ende hi haestlicke quam naer beneen
ende genas met syn cussen die crancheit
ende is met die scone naer huuse getreen.

6. Die dit verzekyn gedacht ende heeft gescreven
hinc in Heverlee woud aen een van de bomen
ende hi wachtte op een scoonheit in de dreven
maer hi is naer beneen van dorst moeten comen.